Transpartner

Uit de serie Transgender (zie Tag onderaan)

Toen ik mijn man leerde kennen, inmiddels 25 jaar geleden, was ik op slag verliefd op hem. Ik kan niet precies omschrijven wat het was; de spontaniteit, vriendelijkheid, oprechtheid, intensiteit. We werden goede vrienden en hadden veel lol samen, maar we praatten ook veel, over van alles en nog wat.

Op een avond vertelde hij me, dat hij  in een verkeerd lichaam zat. Het vreemde was, ik schrok er niet van of zo.

Ik vond het alleen maar erg dat hij zo een zware last met zich meedroeg. Dat was ook mijn reactie; “Wil je daar niet iets mee doen dan? “.Op dat moment wilde / kon hij er verder niet mee doen vanwege zijn moeder, die had het nooit geaccepteerd.

Toen we later een relatie kregen en zijn moeder leerde kennen begreep ik het allemaal beter. Het heeft geen zin dat verder uit te leggen, de situatie was gecompliceerd en ik begrijp dat hij er zo over dacht.

We kregen een relatie en het hele lesbisch zijn was nogal een ding voor zijn moeder en eigenlijk ook voor mijn man. Hij voelde zich niet lesbisch, allicht niet hij was een man, maar alleen kon de buitenwereld dat niet zien. Zelf zou ik mezelf ook nooit lesbisch genoemd hebben. Ik hou van mensen zeg ik altijd, ongeacht hun geslacht. Dat maakte ons best een apart stel en dat was een stukje van ons, dat mensen moeilijk vonden om te snappen. Nu nog, want ik krijg steevast reacties als “maar hoe is dat dan voor jou” en “o wat erg, wat moet dat zwaar zijn”.

“Oh wat erg voor je!”

Ik kan mensen niet uitleggen dat ik er zo niet in sta. Voor mij veranderd er niets in onze relatie. Ik realiseer me dat dit moeilijk te begrijpen is. Maar zo is het nu eenmaal. Ik weiger mee te praten met mensen, want het is niet moeilijk voor me, sterker nog ik kon niet blijer zijn. Je kunt je niet voorstellen hoe het is om zo lang samen te zijn met iemand en hem zo een zwaar gevecht te zien leveren. DAT is pas moeilijk en zwaar. Je wilt toch dat degenen van wie je houdt gelukkig zijn, nietwaar?

Gedurende al die jaren, was het een terugkerend onderwerp. Een aantal keer hebben zijn we ook dichtbij geweest, dichtbij de stap om verder te gaan. Altijd was er wel een reden om het niet te doen. Het maakt je relatie sterk, vergis je niet. Je deelt zoiets groots en wezenlijks met elkaar en bent daarin volledig op elkaar aangewezen. Het is niet iets wat je zomaar tegen mensen verteld.

De laatste paar jaar wordt er meer over gesproken en zijn er diverse programma’s in de media die er aandacht aan besteden. Veel mensen weten nu wat dat is; transgender zijn.Maar dat is niet altijd zo geweest. Bovendien, als je er dan over hoorde was het bijna altijd een Ftm (female-to-male) transgender en de transpartner die was al helemaal nooit in beeld.

Lotgenoten contact

Het is wat dat betreft een eenzaam bestaan geweest en ja, die keuze hebben we zelf gemaakt. Desalniettemin vind ik het fantastisch om te zien, dat er nu zoveel contact mogelijk is via facebookgroepen, praatgroepen, verenigingen.

Ook voor degenen die de beslissing nog niet hebben gemaakt. Het is zo belangrijk om met anderen erover te kunnen praten, met lotgenoten. Met alle respect, maar zij die het niet van dichtbij hebben meegemaakt, zullen het nooit volledig begrijpen .

Iedereen is anders!!

 Ik begrijp dat niet elke transpartner er op deze manier in zal staan. Ik kan me voorstellen dat er ook velen het heel moeilijk vinden, het misschien niet altijd wisten, of zich 100% hetero, homo of lesbisch voelen, er kinderen in het spel zijn. Factoren die het allemaal moeilijker maken. Ik heb verschillende hulpvragen voorbij zien komen “wat te doen?!”. Ik kan en wil voor niemand anders beslissen, maar wil je wel het volgende meegeven. Bedenk los van elkaar wat je wilt en wat je motivaties zijn, kijk of je overeen kunt komen. Maar ik vind het wel belangrijk dat er geen eisen aan de transgender worden gesteld als; niet volledig transformeren, of niet in het openbaar, of niet waar de kinderen bij zijn. Ik ben van mening dat je nooit van een ander mag verlangen zichzelf te verloochenen op wat voor manier ook. Kun je daar niet mee leven, misschien is het dan beter afscheid van elkaar te nemen, want soms betekent liefde loslaten.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *