Transitie…de keuze voorbij

(Door mijn man Daan)

Transitie was het einde van een jarenlang gevecht met mezelf en tegelijkertijd was het een nieuw begin, letterlijk voor de rest van mijn leven. Ik was de 50 al gepasseerd toen ik besloot om in transitie te gaan. Een veel gehoorde vraag was dan ook “waarom nu pas?”. Ja, het is nog best ingewikkeld om dat in een paar zinnen uit te leggen. Omdat ik hier meer dan een paar zinnen kan gebruiken, zal ik het zo goed mogelijk proberen te vertellen.

In een eerder blog (Transgender kleuter), schreef ik er al over. Ik wist heel vroeg al dat mijn lichaam niet paste bij wie ik was. Op deze leeftijd stond dit natuurlijk in een ander daglicht, maar ik wist het gewoon, mijn hele leven al. Maar in de tijd waarin ik opgroeide “bestond het niet”. Veelal kende men het niet en het was ZEKER niet iets waar over werd gesproken. Waar mijn moeder me thuis nog wel redelijk vrij liet, was dat anders als er visite kwam of als we op visite gingen. Jurkjes, strikjes alles werd uit de kast gehaald. Tot mijn grote ergernis uiteraard. Maar ik wist ook niet wat ik er mee aan moest. Dus ja, blijkbaar was dit mijn leven.

Toen ik 15 was stierf mijn vader. Met 5 kinderen had mijn moeder haar handen vol. Mijn tienerjaren waren erg verwarrend, alle vriendinnen kregen vriendjes, dus ik deed daar wel in mee, een soort van, want het klopte gewoon niet. Later raakte ik langzaam bekend met het begrip homo en lesbisch, maar dat schreef ik al vlug af. Ook omdat dit thuis volledig onacceptabel zou zijn geweest, maar ook omdat dat niet was wie in ben. Nooit kreeg ik het gevoel van ja dit is het, maar 1 ding wist ik zeker; ik zat in het verkeerde lichaam. Inmiddels werd ik bijna 30 en omdat ik geen acceptabele weg wist te vinden in een relatie die klopte besloot ik dat ik dan maar gewoon alleen door zou gaan.

Of de duvel ermee speelde ontmoette ik juist toen mijn huidige vrouw. Er was iets met haar wat me niet los liet, er was vrijwel onmiddellijk een klik….maar ze was een vrouw en ik was niet lesbisch, ik kon niet lesbisch zijn. We werden hele goede vriendinnen en mijn gevoel voor haar groeide. Er was niets dat we niet konden bespreken. Voor het eerst durfde ik tegen iemand te zeggen wat ik al mijn hele leven met me meedroeg. Ik vertelde het haar; ik zit in een verkeerd lichaam. Haar reactie was heel nuchter eigenlijk, ze vond het natuurlijk erg voor me, maar maakte er geen punt van. “Wil je er niet iets mee doen dan?”, vroeg ze wel. “Nee” zei ik, dat kan niet. “Dit is nu eenmaal hoe het is en ik zal het er mee moeten doen.”

Een goede collega attendeerde me op mijn gevoelens voor haar en uiteindelijk kon ik er niet meer om heen. Ik hield van haar en nam een drastisch besluit. Ik zou mijn moeder, broers en zussen kwijt raken maar ik wilde gelukkig zijn en onze relatie was een feit. Gelukkig had ik het mis wat mijn familie betrof en bleef ik contact houden met hen. Maar geaccepteerd heeft mijn moeder het nooit, ze tolereerde het.

Wij waren dolgelukkig. We respecteerden elkaar, zij liet me in mijn waarde in ik liet haar in de hare. Het onderbuik gevoel was er wel altijd, maar dit was leefbaar. Ik had een meisje zij hield van mij en ik van haar.

Na een aantal jaren kwam er een item op de televisie over een vrouw (man) die in een verkeerd lichaam zat. Ze werd behandeld met medicatie en onderging verschillende operaties, ze was een transseksueel. Een transseksueel,  dus dat was het, dat was IK.  Het was het begin van jarenlange discussies, opties, mogelijkheden, haalbaarheid, acceptatie, emigratie, werk, familie, maatschappij, kosten noem maar op.

De discussies laaiden op en ebden weer weg. Nooit besloot ik in transitie te gaan. Vanaf mijn 43e ongeveer, besloot ik definitief dat ik te oud was. Jaren later denk ik dat ik daarbij ook altijd in mijn achterhoofd heb gehad dat mijn vader maar 55 werd. Dus ja, al dat gedoe voor nog een jaar of 10?

Maar ik werd steeds ongelukkiger, ging drinken, veel drinken. Zo hebben ik jaren lang doorgesukkeld. Mijn moeder steef en uiteindelijk, voor iets totaal ander bij een psycholoog terecht gekomen. Daar vertelde ik het voor de tweede keer in mijn leven aan iemand. Zij vroeg me, “Moet je daar dan niet iets mee, zo ben je toch doodongelukkig?”. Ja en dat was ik ook. Het hoefde voor mij zo ook echt niet meer. Feitelijk hield mijn liefde voor mijn vrouw me in leven.

Weer opnieuw het gesprek met mijn vrouw aan gegaan. Die was heel stellig: “Je hebt het nu ruim 50 jaar geprobeerd; als vrouw te leven; het is overduidelijk, dat lukt niet! Vind je niet dat je jezelf de kans moet geven het als man te proberen, te leven als degene die je echt bent?” .Toen ik weer begon over mijn leeftijd zei ze; luister eens hier,  je kunt wel 100 worden en als je over een paar jaar dood gaat, nou dan kun je in elk geval sterven als jezelf”.

Dat was het, ze had gelijk, het kon niet meer, er was geen keuze, ik MOEST dit doen. En zo geschiedde het……

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *