Transgender kleuter?

(Door mijn man Daan)

Transgender-kleuter. Je hoort het wel vaker. Kan dat dan, vragen veel mensen zich af. Ik kan je alleen mijn verhaal vertellen, lees en oordeel zelf.

53 jaar geleden (in 1963) werd ik geboren als meisje. Ik groeide op en de eerste tekenen van mijn transgender zijn lieten niet lang op zich wachten. In al mijn onschuld begreep ik als vierjarige kleuter niet waarom iedereen mij toch behandelde en aansprak als meisje. Het duurde dan ook niet lang voordat ik het beu was en mijn familie corrigeerde en zei: “ik ben KEES en ik ben een jongen GEEN meisje!!!”

In eerste instantie waren ze allemaal geamuseerd en speelde ze het spelletje mee. Dat wil zeggen, zo keken zij er tegen aan. Voor mij was het alles behalve een spelletje. Ik was blij dat iedereen eindelijk inzag dat ik een jongetje was. Lang duurde dit geluk echter niet. Na een paar weken vond mijn moeder het wel welletjes; ze noemde me weer bij mijn meisjesnaam en ik werd tegen wil en dank gepropt in rokjes en jurkjes, mijn haren werden niet meer geknipt en hier verschenen na verloop van tijd dan ook staartjes met strikjes in………..

Waar was het misgegaan… iedereen was het toch met mij eens…ik BEN een jongen…waarom moet ik jurkjes dragen….?

Gelukkig mocht ik bij het buiten spelen wel voetballen en jongensdingen doen, maar zodra er visite kwam of we op visite gingen, naar school of naar de kerk….jurkjes, strikjes, roze, krullen..waarom? Ik begreep er niets van.

Hoewel ik in de loop van deze vroege jaren regelmatig opnieuw probeerde mijn omgeving ervan te overtuigen dat zij fout zaten en dat ik toch echt een jongetje was, bleven zij mij als meisje behandelen. Ja en het is geen onbekend verschijnsel; als je maar vaak genoeg iets hoort, dan ga je maar aannemen dat het zo is. Zo moest ik wel accepteren dat ik als meisje door het leven moest. Gelukkiger werd ik er niet van, maar ik had geen keuze. Toen ik opgroeide en de biologische verschillen tussen jongens en meisjes leerde kennen, kon ik ook niet anders meer; ik had echt een vrouwenlichaam met borsten waar menig vrouw jaloers op moet zijn geweest.

Ik speelde mijn rol. Je moet je voorstellen dat in die periode de hele term transgender nog niet bekend was, mondjesmaat mocht er een klein plekje in de maatschappij worden ingeruimd voor homo’s en lesbiennes, maar zelfs dat ging lang niet altijd van harte.

Dat kwam voor mij ook het dichtst bij wie ik wilde zijn, dus ik kreeg een relatie met een vrouw, nou een meisje nog eigenlijk. Ze was 19 en ik 29, buiten het lesbisch zijn, zorgde het leeftijdsverschil ook voor het nodige onbegrip in de directe omgeving. Maar het kon ons niets schelen. Als er iets klopte in deze rare wereld, was het onze relatie. Sterk en onverwoestbaar. En dat bleek, we zijn al 23 jaar samen en ook mijn transitie hebben we samen doorgemaakt.

Ik wist dus al heel vroeg dat ik een man moest zijn, de rest van het verhaal vertel ik een andere keer. Wanneer vertelde ik het mijn vriendin, hoe was haar reactie, hoe leefde ik mijn volwassen leven en wanneer besloot ik de transitie in te gaan. Nog verhalen genoeg te vertellen dus.

In mijn geval had de kleuter-versie van mezelf het dus bij het rechte eind. Ik blijf het een moeilijk verhaal vinden en zou elke ouder die dit meemaakt willen adviseren om hierover met een deskundige te praten.

 Voor meer informatie, volg deze link naar Wikipedia, “Genderteam”, deze pagina’s worden over het algemeen goed up to date gehouden. Je mag mij ook altijd een berichtje sturen natuurlijk.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *