Transitie van vrouw naar man

Nadat Annelies heeft gebeld met de huisarts is er gek genoeg zo een last van onze schouders afgevallen; alsof we er jarenlang tegenaan hebben zitten hikken of zo. Moeilijk te omschrijven. Maar wij zijn klaar voor de start en willen met volle kracht vooruit.

Het is een typische ochtend in maart…

…een beetje heiig buiten en de zon doet zijn stinkende best om door het wolkendek te komen. We vertrekken met zijn tweeën richting de huisarts. Wel wat gespannen inmiddels want je weet nooit hoe iemand gaat reageren. Ja het is natuurlijk een huisarts, die zal je niet de huid gaan vol schelden of zo, maar ook de gemiddelde huisarts zal hiermee niet vaak in aanraking komen. Hoe te reageren is voor haar waarschijnlijk ook redelijk nieuw. Best een grappig idee dat, moest zij weten wat we kwamen doen, ze waarschijnlijk net zo zenuwachtig zou zijn als wij. Dat idee helpt een beetje voor onze eigen zenuwen.

“Mevrouw Jonkers?” We kijken elkaar aan en glimlachen. Dat zal ze ook niet meer heel lang zeggen, lijken we allebei te denken.

De dokter laat ons voorgaan in de spreekkamer.

We gaan voor haar bureau zitten.  Het past net. De praktijk van onze huisarts was toen nog op de oude locatie gevestigd en het was daar allemaal een beetje passen en meten. Onze huisarts nam de praktijk over van onze vorige die gepensioneerd was, maar de praktijk bevond zich nog wel altijd aan zijn huis.

De huisarts doet de deur dicht, neemt plaats achter haar bureau en tikt wat in op de computer. Ze kruist haar handen en plaatst die op het bureau.

“Zo, zegt ze, “wat kan ik voor jullie doen”. Tja, wat zeg je dan precies he? Je weet dondersgoed waar je voor komt en hoewel er eigenlijk is maar 1 zinnetje voor nodig is, en toch voel je altijd de noodzaak (blijkt ook in latere gesprekken) om de ander enigszins voor te bereiden op hetgeen wat je wilt zeggen. Zo ook Annelies.

Ze begint haar verhaal, met te vertellen dat ze bij de psycholoog is geweest en dat daar toch wel naar voren kwam dat ze diep ongelukkig is en dat er wel dingen moeten veranderen om dat om te keren. En dat ze zich eigenlijk al jaren zo voelt, maar ja, ze er toch niks mee kon… of wilde…. nee kon eigenlijk. Maar nu ging het toch echt niet meer en toen ze klein was voelde ze zich ook al zo en nu zoveel jaar later was het toch tijd om er iets mee te doen

De huisarts had geen idee waar dit heen ging.

Je zult begrijpen, dat op dit punt de huisarts, hoewel nog verbazend rustig, stil en zichtbaar geïnteresseerd, totaal geen idee meer had waar dit heen ging. En Annelies wist inmiddels ook niet meer hoe ze het gesprek verder moest gaan en kijkt me vragend aan.

“Het is gewoon zo dokter, Annelies is niet in het goede lichaam geboren, ze is transgender en we willen graag een verwijsbrief voor het UZ Gent”, besluit ik haar verhaal.

Kijk dat had natuurlijk ook gewoon de eerste zin kunnen zijn, maar zoals ik eerder al zei, voel je de noodzaak mensen naar de essentie toe te leiden.

Het was even stil aan de andere kant van het bureau. “Ow…ok…euhh..tja die had ik niet echt aan zien komen haha”. Ook wat gegiegel aan onze kant. “Maar ja, nu ik het even laat bezinken, moet ik eerlijk zeggen dat ik het ook niet heel erg vreemd vind om dat van je te horen Annelies. Maar om nog eerlijker te zijn: ik vind het reuze – interessant! Je bent de eerste in mijn loopbaan en ik weet er eigenlijk helemaal niks vanaf, dus ik zou graag op de hoogte blijven van alle vorderingen als je het goed vindt?!” Ze wordt een soort van enthousiast.

We praten nog even wat verder, ze heeft (uiteraard) nog wat meer vragen en schrijft vervolgens op ons aanwijzen een verwijsbrief voor het genderteam van het UZ Gent We schudden haar de hand en ze drukt ons nogmaals op het hart dat we haar op de hoogte moeten houden. Met een goed gevoel reden we terug naar huis. We kregen een eerlijke, leuke maar vooral een oprechte reactie van onze huisarts, een reactie die ik iedereen toewens eigenlijk.

Terug thuis belt Annelies meteen met UZ Gent

Daar lijkt in eerste instantie een kink in de kabel te komen. De vriendelijke dame aan de andere kant van de lijn, zegt dat ze in Gent geen mensen uit Nederland aannemen, omdat die zich moeten aanmelden bij het genderteam in Amsterdam. Als ze uitlegt dat we op ca. 5 km van de Belgische grens wonen en het toch echt een stuk praktischer voor ons zou zijn om naar Gent te komen, besluit ze naar enig twijfelen dat ze Annelies wil inschrijven. Toevallig is het de volgende week teamoverleg en ze vraagt of het mogelijk is dat Annelies alvast haar verhaal wil opschrijven en kan doorsturen via de mail, zodat haar dossier nog kan worden meegenomen in de komende vergadering. Ja natuurlijk wil ze dat. Anders zou het een maand langer duren tenslotte. Zo gezegd, zo gedaan.

Een aantal weken later ontvangen we een brief dat eind september de eerste afspraak is gepland met de psycholoog. Het balletje rolt…….

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *