Het besluit om in transitie te gaan.

Het besluit om in transitie te gaan is vaak geen gemakkelijk besluit, dat niet zelden, jaren wordt uitgesteld. Vaak totdat het geen keuze meer is…

Wachten tot ze terug komt.

Het is een zonnige dag in januari. Een aantal vogels hipt tevreden door de tuin en vindt feilloos alle verloren broodkruimels en andere lekkernijen. Ook Boeddha geniet van de eerste warme zonnestralen van dit nieuwe jaar. De grote loebes ligt met toegeknepen oogjes te luieren in zijn bench die voor het raam staat.

Takkie is normaal gesproken de grootste zonaanbidder van het hele gezin, maar nu ligt zij onrustig op de bank en kijkt met grote ogen naar de deur. Bij elk geluidje spitst ze haar guitige, veel te grote oren en komt ze iets omhoog. We hebben al meer dan 20 jaar honden, maar sommige dingen blijven magisch.

Annelies zal inderdaad elk moment thuiskomen, maar wat weet die hond daar nou van? De critici zullen zeggen dat het komt doordat ook ik aandachtig zit te luisteren of ze er al aankomt. Dit vooraf gegaan door een onrustig op de klok kijken het laatste kwartier. Diezelfde klok trekt zich overigens niets van ons ongeduld aan en tikt op zijn eigen vertrouwde ritme, eentonig door. Pffff, dat sommige mensen daar rustig van worden zeg, ik word er helemaal gek van.

Waar blijft ze nou? Ik besluit nog maar een beker thee te maken en loop naar de keuken. Terwijl ik het water aanzet, denk ik terug aan de afgelopen paar maanden. 

De laatste maanden ging het steeds slechter

Het begon ongeveer een maand of 8 terug. Annelies was steeds vaker prikkelbaar, veel moe en sliep slecht, ze had geen zin om weg te gaan. Eigenlijk had ze helemaal nergens zin in. Ze zorgde slecht voor zichzelf en sprak weinig ze had en een steeds legere blik ik haar prachtige blauwe ogen. Uiteindelijk maakte ze een afspraak bij een psycholoog . Heel aardig en toegankelijk mens, maar niet zo 1 die betuttelt. Bah, daar heb ik zo een hekel aan. Het type “hoe gaat het met ons vandaag….”  Nee dit was er een die je heel graag wilt helpen, maar er ook geen doekjes om windt.

Misschien was dat precies wat Annelies nodig had, maar ja dan moest ze wel eerst vertellen wat er ECHT aan de hand was. Ze moest dan vertellen welk geheim ze al haar hele leven met zich meedroeg. 52  Jaar was ze nu en nog nooit had ze het tegen iemand anders vertelt. Niemand anders dan ik wist haar geheim, dus waarom zou ze dat nu wel vertellen?

Ik zie in haar ogen dat ze het meent

Mijn gedachten worden onderbroken door een luid geblaf van de honden. Aan het enthousiaste gekwispel te zien, is ze daar eindelijk! Een paar tellen later komt ze inderdaad de kamer ingelopen. Boeddha en Takkie  hebben geleerd, zoals al onze honden dat binnen no time leerden, dat de succesfactor van ongecontroleerd, springen, dansen, blaffen, rennen 100% is en ik heb geleerd dat ik wat dat betref altijd op de tweede plaats kom. Eerst de hondjes begroeten en dan het vrouwtje. Vandaag is geen uitzondering. Ik probeer in te schatten hoe het gesprek gegaan is, maar kom er geen wijs uit. 

“Ik heb het verteld”, hoor ik haar zeggen. Ze stopt met het aanhalen van de honden, komt omhoog en kijkt me aan. 

“Ik heb het verteld”, zegt ze nog een keer. Ik kijk haar aan en zie haar eigen ongeloof terug op haar gezicht, waardoor ik weet dat ze daadwerkelijk HET bedoeld.  

“Echt?“ vraag ik nog wat onbenullig. “Wacht, ik schenk ons iets te drinken in”. Ik loop naar de koelkast om voor haar een glas 7Up in te schenken en ga verder met het klaarmaken van mijn kopje thee. Ik geef mezelf hiermee even wat tijd om te verwerken wat er zojuist is gebeurd. We zijn ruim 20 jaar samen en ik weet het al vanaf het prille begin van onze relatie. Verder heeft ze nooit iemand vertelt. Ik zet het glas op tafel, geef haar een kus en ga tegenover haar zitten. Ze begint te vertellen over haar afspraak met de psycholoog.

Bij de psycholoog

“Nou we zitten te praten dus en op een gegeven moment vraagt ze aan me wat er voor nodig is om van mezelf te houden, waar ik echt gelukkig van wordt. Nog voor ik het in de gaten had zei ik dat ik nooit gelukkig zal zijn en zeker niet van mezelf kan houden omdat dit vreselijke vrouwelijke lichaam niet van mij is.

“Ik zit gevangen in het lichaam van een vrouw, de wereld ziet mij als vrouw, maar ik ben een man!” 

Ik knik en laat de woorden tot me doordringen, jemig wat voelt dit onwerkelijk zeg. Ze vertelt verder.

“Nou, ze moest dat even verwerken natuurlijk, maar in elk geval zei ze dat ik er dan eens goed over na moest denken of ik er dan toch niet iets mee moest doen. Maar ja Tal, we hebben het daar al zo vaak over gehad en om het nu nog te doen, voor die paar jaar, ik ben al 52 hoor. Nee, dat kan toch niet?”.

Ik kijk haar enigszins verbaasd aan. 

“Te oud?! Mijn God je kunt wel 100 worden. Je probeert het nu al 52 jaar…te leven met dit lichaam… te leven als vrouw en als er toch iets duidelijk is geworden, is dat het niet lukt! Elk jaar dat voorbij gaat zie ik je ongelukkiger worden, je kunt het bijna niet meer dragen schatje! Bovendien, als je besluit om ervoor te gaan, al heb je maar 1 dag als man geleefd, dan kun je in toch elk geval sterven als jezelf!”.

Op dat moment zie ik iets in haar veranderen, dit lijken de magische woorden.

“En jij dan, vraagt ze? Kan jij ermee leven, blijf je dan bij me of ga je dan bij me weg?”. Tranen wellen op, bij ons allebei. Ik sta op en we omhelzen elkaar. Ik fluister in haar oren. 

“Natuurlijk blijf ik bij je gekkie, dat weet je toch, hoe vaak hebben we het er nou al over gehad, ik hou van jou, hoe het pakketje er ook uitziet. Ik wil je gelukkig zien, dat is wat ik het allerliefste wil. Kies 1 keer in je leven voor jezelf schat, ik blijf bij je!”. 

“Echt?”

“Echt!” We houden elkaar stevig vast en huilen nog even verder. Dit is het dan, ze gaat het eindelijk doen. We zijn al zo vaak heel dicht bij dit punt geweest, maar nooit zette ze door. Ik voel dat het nu anders is. We gaan terug zitten .

“En nu?” vraagt ze aan me.

“Pfff nou even nadenken hoor, euhm naar de huisarts denk ik, waar je ook heen moet voor je transitie, je zal een verwijsbrief nodig hebben denk ik”. Ze staat op en pakt de telefoon, komt terug zitten, zet haar leesbril op en bladert door het telefoonboek. “Piep, piep, piep …..” . Ze kijkt me indringend aan.

“Zeker weten?”

“Zeker weten!” zeg ik.  Ze drukt op de beltoets en ik hoor hoe het nummer gebeld wordt, de telefoon gaat over. 

“Ja hoi, ik wil graag een afspraak maken met de dokter. Ik wil graag een verwijsbrief voor ….nou ja ik ben transgender. Morgenochtend om 9.20? Ja dat is prima! OK tot morgen!”. We kijken elkaar veelbetekenend aan, we zijn begonnen!

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *