Een nieuw begin

Uit de serie Transgender (zie tag onderaan)

Het gaat gebeuren! De verwijsbrief is geregeld (zie voorgaand blog) en de 1e afspraak met Gent staat zit in de planning. Het wordt nog wel een lange zit naar september. We realiseren ons dat tijd een raar gegeven is. Kijk je uit naar iets dan lijkt het nog een eeuwigheid te duren, maar als je terugkijkt op iets, denk je “Wat is dat snel gegaan”. Dat helpt….een beetje.

Het was tijd die we konden gebruiken.

Achteraf bezien was het wel tijd die we goed konden gebruiken. We waren zelf al op ons voorwerk, door er veel over te praten en zo alvast aan het idee konden wennen. Want hoewel het gegeven dat Annelies zich niet thuisvoelde in haar eigen lichaam al vanaf het begin van onze relatie bekend was, ging het nu echt gebeuren en dat moet je toch even een plaatsje geven. Ik heb afscheid moeten nemen van Annelies. Dat klinkt misschien een beetje vreemd, maar het is echt hoe het voor mij voelde, en ik lees het vaker van mensen. Rouw is het meest vergelijkbare proces. Met 1 groot verschil, de dubbelzinnigheid.

Ik moest rouwen om het verlies.

Ja ik moest rouwen om het komende verlies van Annelies, maar ik was ook zo enorm gelukkig voor haar dat ze deze stap ging zetten. Dat ze eindelijk voor zichzelf koos en zo een kans had op geluk. Mijn grootste steun en toeverlaat, werd een facebookgroep voor transgenders en hun omgeving. Het is moeilijk voor te stellen hoe snel je een band kunt opbouwen met een groep mensen die je niet kent, slechts gebonden door 1 overeenkomst: genderdysforie. Voor mij voelde het een beetje als familie. Nog steeds overigens.

Zoals ik al eerder zei, spraken we er veel over. Ik ben zo iemand die dan ook echt alles wil weten, dus ik zat uren op internet en las boeken en dan hadden we het er weer over. Tijdens 1 van die gesprekken, realiseerde we ons dat er een nieuwe naam moest komen. Poeh dat was een bevalling zeg. 

Namen en associaties

Annelies was de 50 natuurlijk al gepasseerd en ik ben dan wel 10 jaar jonger, maar heb in mijn leven toch ook de nodige mensen leren kennen. En dan is een naam ineens niet meer een naam maar een link naar een persoon. Ook al kende je die persoon maar heel kort, of heel lang geleden. Het voelt gek om de naam van die persoon aan te nemen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat de associaties met die personen ook niet altijd de leukste zij; die irritante oud-collega, een leraar die je niet kon uitstaan, dat stomme joch van de buren ga zo maar door.

Dat is een probleem dat de gemiddelde mens niet heeft want die kreeg een naam van zijn ouders. Wat mensen met genderdysforie veel doen is hun ouders betrekken in het hele naamgevingsproces, omdat dit natuurlijk voelt;  je krijgt je naam van je ouders. Echter beide ouders van Annelies leefden niet meer, dus die optie was er niet.

En er kwam nog een probleem bij. Want terwijl we op zoek waren naar een naam, bedachten we dat het praktisch zou zijn als de voorletters (Annelies is gedoopt) hetzelfde zouden blijven……Oei, dan vallen er ineens HEEEEEEEL veel opties af en wordt het vissen uit een klein vijvertje. Alleen namen met een A mochten nog meedoen.

En alsof dat nog niet genoeg beperkingen waren, was er nog iets waar we rekening mee moesten houden. Namelijk het feit dat de naam zo’n 50 jaar geleden gegeven moest zijn. Al die hippe, leuke moderne namen vielen dus ook af.

Er viel niet veel meer te kiezen

Het voordeel van deze beperkingen was wel dat er niet heel veel meer te kiezen viel. We probeerden een naam een paar dagen uit en kwamen dan tot de conclusie dat die niet paste. Op een zondagochtend toe het gesprek weer over namen ging, maakte we even een sprongetje naar de doopnamen; Wilhelmina Maria waren toch ook niet de namen die ze wilde laten staan. Dus terwijl we daarover aan het bakkeleien waren, realiseerden we ons ineens dat iemands voornaam (in de generatie van Annelies althans) een afgeleide was van de eerste doopnaam. Dat was onze redding, zo kregen we weer wat meer opties die uiteindelijk leidde tot de naam die hij nu draagt… Daan, afgeleid van Adrianus.

Na een paar dagen voelde het voor ons beide nog steeds goed en passend. Voor ons was dat het moment waarop we echt afscheid gingen nemen van Annelies. Hoewel enigszins verwarrend en uitdagend, maar gesteund door het in het vooruitzicht liggende traject, ging Annelies thuis voortaan door het leven als mijn man, Daan!

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *